Sed residamus, inquit, si placet.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. At enim hic etiam dolore. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Duo Reges: constructio interrete.
Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur; Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Comprehensum, quod cognitum non habet? Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Non laboro, inquit, de nomine.
Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri.
Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Nam quid possumus facere melius?
Hoc simile tandem est? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Hoc loco tenere se Triarius non potuit.
Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Deinde qui fit, ut ego nesciam, sciant omnes, quicumque Epicurei esse voluerunt? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Ac tamen hic mallet non dolere. Nescio quo modo praetervolavit oratio. Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant. Quare attende, quaeso.
Summus dolor plures dies manere non potest? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium.
Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Quis est tam dissimile homini.
